Heemstede in de wereld? Kunnen we niet aan beginnen!

En weer kwam er dit jaar het verzoek van de Tibet Support Groep om op 6 juli (de 75e verjaardag van de Dala Lama) de vlag uit te steken. En weer vroegen wij de collega-raadsleden of er wellicht dit jaar belangstelling bestaat om vanuit Heemstede onze steun aan het Tibetaanse volk te laten blijken. Je weet het maar nooit met zoveel nieuwe raadsleden. Anders was dat er nu gevraagd werd 'hebben wij wel een Tibetaanse vlag?' (hoewel die met de brief van de TSG was meegestuurd). En weer bleek Heemstede alleen voor zichzelf te willen gaan, onder het motto 'dan kunnen we wel elke dag een andere vlag moeten uitsteken' (VVD natuurlijk). Dat is het politiek bewustzijn in Heemstede. Zoals Henk Koetsier vorig jaar al zei "Heemstede is zo groot als haar gemeentegrenzen". Hm.

Gestuntel

Toen ik gisteren op Schiphol aankwam (en meteen in het Wilhelmus van supporters op een grote tribune op het plein viel) had ik de kadernota vol met aantekeningen in mijn tas. Als je alles aan elkaar wilt knopen van werk en de rest van de wereld, dan loopt op een gegeven moment ook alles in elkaar over. Maar op een zonnige dag in juni is dat helemaal niet erg. Natuurlijk besteed je dan de rest van de dag aan de uitwerking van je beschouwing. Als kleine partij heb je weinig spreektijd. Dat kwam goed uit, want zoveel had ik nou ook weer niet te melden. Op aandringen van de VVD is de kadernota opgewaardeerd in de besprekingen. Een reden waarom er lang en goed naar de agenda's is gekeken deze maand, zodat iedereen bij zowel bespreking in de commissie (gisteren) als in de raad (de 24e, om 16.30 uur) aanwezig kan zijn en zijn/haar zegje kan zeggen. Ik had me dus goed voorbereid op een beschouwing op hoofdlijnen met een paar vragen ter verheldering. Wat viel het tegen: mijn vragen werden in eerste termijn al helemaal niet beantwoord. Bij afwezigheid van Pieter vd Stadt (die altijd wel een stevig verhaal uit zijn mouw schudt) bleef alleen de burgemeester overeind dankzij haar debatvaardigheid. De inhoud had de hele avond zwaar te leiden. De ronkende, dreigende bezuinigingstaal was het enige dat uit de verf kwam. Zo geef je inderdaad de indruk dat het land in het algemeen, en Heemstede in het bijzonder, aan de rand van de afgrond staan. En natuurlijk kan de VVD dan helemaal doorpakken in haar ijver om burgers op te voeden in financiën. Opvoeden? Op hun plaats zetten, zul je bedoelen. Op alle vragen met enige inhoud (de kerntaken bediscussiëren en dan zorgvuldig en voorzichtig duidelijke keuzes maken - of ook: de onderliggende afwegingen tussen onderwerpen laten zien) kwam vaak het antwoord dat dat allemaal bij de begroting en verderop in het jaar aan de orde komt. Vooral de taal is symbolisch: heroverwegingen, herijking en herziening. Drie h's - die allemaal bezuiniging betekenen. En bezuinigingen, zo weten wij, vallen voor de lagere inkomens altijd harder uit dan voor anderen. Maar de OZB komt niet in gevaar. De bibliotheek en sociaal-culturele voorzieningen natuurlijk wel. En bomen zijn van nu af aan loslopend wild - je hebt binnenkort niet eens meer een kapvergunning nodig. D66 is kritisch en idealistisch, zoals zij hoort te zijn. Maar ook wat stuntelig. Net als het Nederlands Elftal gisteren. Ik ga vandaag naar Zuid Afrika. Misschien dat het langzaam beter moet worden. 

En er valt wat te kiezen

Beroerd natuurlijk dat een eerder geschreven blog nu ook op vandaag staat... en vandaag is nog wel De Dag! Twee keer in zo korte tijd mogen kiezen! Wat een luxe, een voorrecht en een kans! Het hoeft niemand te verbazen dat ik GroenLinks stem. Wel verbazingwekkend is dat mijn huisgenoten via de Stemwijzer (of het Kieskompas, of een van de dertig andere stemhulpen) op PvdA en SP uitkwamen... Het goede nieuws is dat we in elk geval allemaal links uitkomen. Slecht nieuws is er dan niet. Gisteravond schoot mij - toen ik NIET naar een debat keek - te binnen dat links stemmen in deze tijd betekent dat je niet alleen aan jezelf denkt. Het vraagt moed om met bezuinigingen voor de boeg ook aan anderen te willen denken. En een beetje laf ben ik wel. Maar ja - er is geen keuze op rechts. Ieder voor zich is het slechtste principe dat je in deze tijd kunt hebben. Samen sterk geldt meer dan ooit... Houd het risico op nog meer individualiteit op een afstand. Ga in elk geval stemmen - er valt veel te kiezen. En dan bedoel ik niet alleen (eindelijk) een nieuwe premier / premiere....

Voetbal

Wat een enormiteit, dit jaar. Burgemeester Marianne Heeremans kan het zelfs al niet meer bijhouden. Ze vroeg maandag 'ben je er dan nog?' toen ik bij de commissievergadering ruimte binnenkwam. Het is waar, en helemaal niet groen, ik geef het toe, dat ik deze maand lang, vaak en ver in vliegtuigen zal zitten. As en weder dienende, welteverstaan. Naar Rhodos, Zuid-Afrika en Engeland, gevolgd door een weekendje Zeeland, maar dat laatste kan dan misschien nog op de fiets. Afgelopen weekend was er Cycle Vision, de jaarlijkse beurs / reünie van  en voor ligfietsers en zij die dat misschien willen worden. Sinds een aantal maanden zit ik bij die vereniging in het bestuur. Het is de bedoeling dat de vereniging een beetje uit de hoek van alleen-maar-technologie komt. Nu is het maar hoe je dat bekijkt. Het is bepaald ook een heel gezellige club. Mensen die elkaar al jaren kennen. Mensen met lef om 'anders' te zijn en te doen. Mensen met een hekel aan de grap die je tien keer per dag hoort 'val je niet in slaap?'.  Ja, van die opmerking zou je spontaan gaan gapen. Op Cycle Vision stond ook de enig Twike (voor zover wij weten) die in Nederland rondrijdt. De Twike is een velomobiel, aangedreven door een combinatie van fietsen (trappen) en elektriciteit. Hij kost even veel als een behoorlijke middenklasse auto, maar verbruikt veel minder. Paul, de trotse bezitter, heeft er bijna een kampeerwagentje van gemaakt. Hij werd niet moe alsmaar te antwoorden op vaak dezelfde vragen. Wat een mooi mobiel. Wat zijn trouwens al die 'velomobielen' mooi. Heel futuristisch. Een fiets, zoals op bijgaande foto, is er niet meer in te herkennen. Het mooiste exemplaar is wel de 'Quesher', van 'Quest' (=type overdekte ligfiets) en Escher (-tekening). Dit voor buitenstaanders.
En de politiek? Ach, de kadernota staat deze maand op de rol. En dit jaar is het de bedoeling dat we de discussies die anders in het begrotingsdebat kwamen, nu al voeren. Omdat kaders zo veel bepalen. Moeilijk is dat ik maar een kader kan ontdekken: de 'haves'  zullen niet veel merken - de 'have nots' betalen onevenredig voor / met de crisis. Profijtbeginsel heet dat met een mooi-klinkend woord. Op zichzelf niet zoveel mis mee, maar het werkt zo akelig uit. Een beetje zoals mijn vliegreizen: eerst nog niet veel van te merken, later des te meer maar dan is er geen weg meer terug. De enige smoes die ik zelf nog heb is dat er in Zuid-Afrika een voetbalwedstrijd in het pakket zit. Kan ik toch nog het nuttige met het (vermoedelijk) aangename verenigen. De #Toekomst (zie Twitter) komt als vanzelf.

De zomer is er weer

Dit was het weekend waar we heel lang op hadden gewacht. Eindelijk warmte, eindelijk zon en dus: erop uit! Luilak vieren we niet voor niets! En met al dat moois komen ook de verkeersstromen op gang. Ik slingerde mijzelf in de overdekte ligfiets en zeilde, alsof het niets was, via het nieuwe huis van de zoon in Amsterdam naar de boerderij in Noord-Holland. De deze winter, met dank aan het werken voor de gemeente, getrainde spieren konden het gemakkelijk aan. 70 kilometer op het eerste middagje; ik had daar andere jaren niet over hoeven piekeren! Maar deze week klopt alles: nieuwe fiets is in de maak (bij www.velomobiel.nl) en de conditie is nu al prima. Op zondag toch nog de auto in; op weg - tegen de files op de N201 en de A9 in - naar Friesland voor de zestigjarige verjaardag van een neef. We speelden de drie gratiën uit Haarlem: mijn oude moeder, ik (oude) dochter en het toch alweer volwassen kleinkind. Een stralende dag - en 's avonds de tweede BBQ van het weekend. Zo'n extra maan-zondag is dan ook niet weg. Wij sloten haar af met een onverwachte maaltijd met mijn oudste vriendin Simone. Het komt nog voor: plotselinge invallen die het leven erg gezellig maken! De verse spinazie van eigen grond ging er goed in.  En mede daarom was mijn humeur op dinsdag zo goed. Vroeg de trein in naar een bijeenkomst van een begeleidingsgroep voor nieuw onderzoek. Zo heerlijke brainstormen met gelijkgerichte collega's. Bijtanken noem je dat. En het maakt dat je neuriënd de trein terug in stapt. Op het fietsje via een zonovergoten Binnenweg. 

         Wat ligt dat nieuwe plein er mooi en ruim bij. Het nieuwe terras staat er al. Fietsers vinden al hun weg via de stippellijn van de fietsersstrook. Zóoooo gezellig - een echte ontmoetingsplek. Ik kon het niet laten - met zo'n mobiele telefoon heb je altijd een camera bij de hand. Even de ruime verandering vastgelegd op de foto. Wat zúllen we hier zwieren en zwaaien! 

:-(, zoals we dan in Twittertaal zeggen...  

Bomen voor niets gerooid

Een week of twee geleden fietste ik over de Binnenweg, komend van het station en op weg naar huis. Net voor de HEMA stond het hek nog - ik stapte af, liep in gedachten door en was al bijna weer opgestapt toen iets mij dwong achterom te kijken. Over 'het plein' waar aan de HEMA-kant laatst bomen zijn gerooid.

Als in een flits schoot mij te binnen hoe lang en uitgebreid we het destijds over die bomen hebben gehad. Hoe de wethouder ze eerst had willen verplaatsen (nou ja - laten dan). Hoe er zo veel leidingen in de grond lagen op die plek, dat dat niet kon. Hoe troosteloos en triest het eruit zag toen ze net gekapt waren (zie blog: kappen, Binnenweg van 26-01-2010). Elke keer als er weer iets op die plek gebeurde, stelden we dat aan de orde in de raad. En wethouder Kuiper maar argumenten zoeken en vinden om uit te leggen dat het echt niet anders kon en kan.

En dus keek ik nu over mijn schouder naar hoe de natuurstenen randen in de straat waren gelegd, nog zonder steentjes op dat moment. En ik zocht de 'bocht', die die bomen had laten sneuvelen - en die de PvdA in het plan had gepraat om iets van autosnelheid weg te nemen op dat stuk. Geen bocht, nou: als je heel goed kijkt een flauwe beweging. Geen bocht en geen bomen. Hm

En gisteren vond ik bij thuiskomst van een reisje een brief van de wethouder precies over dit onderwerp. Argumentatie? Er liggen zoveel leidingen op dat stuk dat de weg er zelfs niet kon liggen.

En dat wist niemand? Ook niet toen die bomen gekapt werden? Dat was toen toch juist de reden?

Nou kan ik me nog voorstellen dat sommige bewoners het fijn vinden, hoe licht het daar nu is. Maar een beter staaltje van argumentatie vinden bij wat je niet uit kunt leggen heb ik hier toch zelden meegemaakt.

Riolering - echt interessant!

"Wat kan er saaier zijn dan een rioleringsplan?", was de eerste gedachte van sommigen tijdens de Commissievergadering Ruimte deze maand.  Ik aarzelde ook, maar het bleek heel erg mee te vallen. De presentatie, verzorgd door een medewerker van een aan Rijnland gelieerd onderzoeksbureau, was levendig en bevatte soms heikele discussiepunten. Ja, bij dit thema is klimaatverandering geen 'politieke keuze', maar een feit waarmee gerekend kan worden. Het hoe(veel) of wanneer is natuurlijk nog onbekend. Maar de dreiging van natte voeten, of erger, in de toekomst inspireert beleidsmakers tot mooie scenario's en bijbehorende beleidskeuzen. We leerden over afkoppelen, regenwater afleiden van het riool, en T-2, T-5, of T10. Het laatste is een maat voor regenbuien die ons op de pet kunnen vallen. En die maat maakte de presentator aanschouwelijk door op kaartjes van Heemstede te laten zien waar de plassen, dan wel de zwembaden vooral kunnen komen te liggen (welbegrepen: we zitten nu op nivo T2 - en kunnen voor de andere kiezen). Natuurlijk gaat het over de investeringen die gepleegd kunnen worden in de afweging tussen al die variabelen. Een licht Monopoliespel-gevoel bekroop mij bij een grafiek waarop te kiezen viel tussen x-maatregel met of zonder 1M (=1 miljoen). Dat ging over de keuze tussen een miljoen meer of minder en de kans op natte voeten of een nat middel (of een nat hoofd?!) 

Goed is dat er mensen zijn bij het Waterschap (nog wel) die zich serieus zorgen maken over de middellange termijn (een jaar of veertig, vijftig van nu). Moeilijk vind ik dat wij daarover moeten beslissen in een tijd van angst- en doemscenario's. Wat nou als we cultuur, sociale voorzieningen etc. af moeten zetten tegen zwembaden van regenwater in sommige delen (niet de rijkste...) van Heemstede?
En waar zit de relatie tussen dit alles en de trend om je tuin te verstenen? Dat dicht plempen van tuinen gebeurt natuurlijk het meest bij de huizen die toch ook al de grootste daken hebben...
En tot slot is er dan het regeltje dat 'huiseigenaren gestimuleerd kunnen worden om zelf water op te vangen, of te bergen'. Ik dacht dat ik het niet goed zag. Is net het Vogelpark klaar, met alle narigheid van dien, blijkt dat sommige bewoners dus toch een watertank in de tuin hadden mogen leggen. Dat idee werd in de raad drie jaar geleden nog weggehoond. 't Is maar dat we niet vergeten wie ook alweer welk gevoel voor termijnen had. Zeker als het over waterafvoer gaat. En zeker met de klimaatverandering, wie of wat daar ook de oorzaak voor is.